Uykuya direnmek

_DSC9607

Çağan doğduğunda iki gün hiç uyanmamacasına uyudu. Gönül hemşire onu avuçlarının arasında bir sağa bir sola yatırıyordu da gözlerini araladığında “heh” diyorduk “uyanıyor galiba”. Halbuki öyle bir aralayıp geri uyuyordu. Uyuduğu bu süre içinde emmediği için ne kadar endişelendiğimi hatırlıyorum. Keşke demiştik uyansa. Hııhııı

Ne zaman ki gaz sancıları başladı hop başladı mı uykusuzluk. Ben yinede uyku saati geldiğinde onu uykuya yatırıyordum. Uyumuyordu ama aynı şeyleri tekrar tekrar yapıyordum. Gaz problemi bittiğinde uykusu geldiğini belli eder olmuştu. Kimi günler hariç uyutmada zorlanmadım. Peki ya bakıcıyla nasıl olacaktı?

Çağan’ı uyuturken neler yaptığımı anlattım ona. Ben uyuturken odada değildi ama bebek monitöründen izledi. İlk denemelerinde Çağan itirazsız hemen uyumuştu. Sanırım o gün fazla yorgunmuş. Ertesi gün denediklerinde Çağan uykuya direndi. Ve ertesi gün yine. Açıkçası benim uyutma şeklimden farklı bir yol bulmamız gerekiyordu. Ağlatmadan. Stres olmadan. Yoksun bırakmadan. Güvenini kırmadan. Sütümü sağıp biberonla vermeyi denedik. Reddetmedi ama artık o kadar yorgun düşmüştü, o kadar uykusu gelmişti ki süt bitince uyudu. Bu bile yetti bize. Zamanla alışacaklar değil mi? Mışıl mışıl uykular…