Uzaktan bağlantı

 

_DSC2398

Evet bağlandık. Dün yan odadan sesiyle yetindiğim yavrumun bugün görüntüsüyle avunacağım. Telefonumdaki o küçücük ekrandan onun burnunu, ağzını, yanaklarını öpeceğim.

Bugün gerçekten işe gidiyormuş gibi uyandık, giyindik, çantalarımızı elimize aldık. Sabah Çağan’ı uyandırdık. Biraz sabah seramonisi gerinme, ayakları uzatıp gögüs şişirmece, bacak ve kollara masaj, bol öpücüklü günaydınlar. Sonra günün özeti; ben şimdi gideceğim ayrılacağız ama akşam olunca geri geleceğim, sen kahvaltını edeceksin, oyun oynayacaksın, uyuyacaksın, uyandığında ben yanında olacağım sarılacağız diye devam eden sohbetimizi yaptık ve kapıdan birbirimize el salladık, öpücük attık. Sonra ben aşağı indim. Babaaa’yla eee ne yapacağız şimdi dedik.

Birlikte düştük yollara. İtiraf edelim babaaa’yla el ele tutuştuk ve öyle yürüdük. En son ne zaman böyle yürümüştük hatırlamıyoruz, tuhaf geldi. Çağan yanımda olmadan birşeyler yapmak çok garip geldi. Tam 11 aydır birlikteyiz. Hep benimleydi. Herşeyi benden istedi. Şimdi çok bencilce “bensiz ne yapacak” diye korkuyla karışık endişe seli yaşıyorum. Çok mızırdandı. Kapıya gidip gidip geldi. Uyuyacağı zaman yine dünkü sıkıntılar baş gösterdi. Ağladı, epey ağladı. Benimse içim gitti onu duydukça. Ama alışacağız. Benimle birlikte ikende ağladığı olurdu. Hemen kötüye yormamak gerekir dedik. Uyandıktan sonra sorun yok zaten oyun ve yemek keyifli geçiyor.

Akşamı zor ettim. Koşmak istedim yahu, koşa koşa gideyim sarılayım, öpücüklere boğulalım. Nitekim eve gidip kapıyı çaldığım da karşısında beni görünce yaşadığı o acıklı mutluluğu tarif edemem. Tatlııımmm….