Hangisi daha kolay?

4 çocuk büyütmüş 20 yıllık bir baba Çağan’ı sordu. “Büyüdü” dedim bende cesarete bak. Çağan konuşmaya başladıktan sonra bana büyüdü gibi geliyor napim. Her küçük çocuk için denilen “bu daha iyi günleri” telkinleri bu sohbette de oldu tabii. “Büyüdükçe dertleri de büyüyor” falan. Bugün iyimi bilmiyorum ama bazen bir şeyleri yapmakta zorlandığım da, “Çağan daha küçük olsa kolay olurdu” diye düşündüğüm de geriye dönüp bakıyorum  halbuki o zamanlar da ne kadar zorlandığımı hatırlıyorum.

Bugünümü gelecekle karşılaştırsam mesela; bugün bin bir zahmetle hazırladığım “ah bir yese vitamin alacak limonda sıkayım c vitamini olsun” dediğim yemeği yemediğinde yaşadığım duygudan, gelecekte arkadaşlarıyla dışarıda hamburger yediği için yemek yemediğinde yaşadığım duygu daha mı zor olacak?nearaanneoldum_hamur

Parkta toza çamura battığından, akan burnunu koluna sürdüğünden, elinin yemek bulaşığını sırtından karnına doğru sildiğinden durmadan üst baş değiştirip giyecek kıyafeti kalmadığında yaşadığım zorluktan, giyecek onca kıyafet olmasına rağmen gözlerini çok güzel gösterdiği için bir tişörte takıp her gün onu giymek istediğinde ve kirlenir kirlenmez “anne bunu yıka” dediğinde yaşadığım duygu daha mı zor olacak?

“Hadi anne araba sürelim” diye bir an yanımdan ayrılmadığı, ocağın altını bile kapatmama izin vermediğinde yaşadığım duyguyla, “yarım saate geliyorum” deyip 2 saat geçip de hala eve gelmediğinde yaşadığım duygu daha mı zor olacak?

Biraz arkadaş edinsin diye parka çıktığımızda sırf oyuncaklarını paylaşmamak için parkın dışında kendi başına oynamak istediğinde yaşadığım duygudan, bir akşam sohbette hiç tanımadığım arkadaşlarının adlarını duyduğumda yaşadığım duygu daha mı zor olacak?

Olmayacak bir şeyi istiyorum diye tutturduğunda kuş mu uçtu, böcek mi geçti diye kandırabildiğim zamanki duygudan, ergen triplerinden bir türlü ortak noktada uzlaşamadığımız zamanki duygum yok bu bir değil kabul ediyorum.

Şöyle bir baktım da bir çocuğun her dönemi zor ama çocuk içinde zordur herhalde kendi çocukluğumdan biliyorum “neyse ki annem var” dediğim zamanla “off anne yaağğğ” dediğim zamanlar birbiriyle yarışır. Sanki asıl mesele bilinmezlik gibi geliyor. Gelecek sana getirecek bilmiyorsun ama geçmiştekini yaşamış bitirmişsin kolay geliyor. Tıpkı okul gibi liseye geçtiğin ilk sene ortaokul daha kolaydı dersin.

Bunun gibi bir şey işte.

Çocuk büyüdükçe dertleri büyümüyor değişiyor. Yeni anne olmuş bir annenin bebeğim doyuyor mu acaba derdiyle ergen olmuş çocuğun derdi bir bence. Ya da bana öyle geliyor.

Velhasıl olur öyle şeyler fazla dert etmemek gerek çocuk bunlar büyücek bende öğreneceğim elbet. Kah şu hamur gibi elime yüzüme yapışacak kah enfes bir kurabiye olup yemeye doyamayacağım anneliğimi.